English version
Nieuws    Agenda    Foto's
Twitter    Facebook    Istagram    YouTube    RSS-feed  


  


Geschiedenis: Gay Pride



1996 - heden


Eén van de absolute hoogtepunten in de Reguliers zijn de straatfeesten ter gelegenheid van de Amsterdam Gay Pride. Dit evenement werd voor het eerst gehouden in 1996 en was een initiatief vanuit danscafé Havana in de Reguliersdwarsstraat.

Ondanks zijn naam heeft de Amsterdamse Pride een andere oorsprong dan veel Gay Prides elders in de wereld. Die herdenken vaak de Stonewall-rellen, maar in Nederland wordt die traditie levend gehouden met een ander evenement, namelijk Roze Zaterdag.

> Zie ook het Actuele programma






bijgewerkt: 09-08-2017



Oorsprong

Het verschijnsel van de Gay Prides is ontstaan na de Stonewall-rellen, die plaatsvonden op 29 juni 1969. Met name travestieten en randfiguren uit de homogemeenschap vochten toen fel terug, nadat de politie de homobar 'The Stonewall Inn' aan de Christopher Street in New York wilde ontruimen.

Deze gebeurtenis werd op 28 juni 1970 in New York en enkele andere Amerikaanse steden herdacht met de allereerste Gay Pride-demonstraties. In de daarop volgende jaren kwamen er in steeds meer steden in de VS dergelijke optochten. In Europa vonden in 1971 de eerste Gay Prides plaats in Londen, Parijs, West-Berlijn en Stockholm.




De allereerste Gay Pride in New York City, 28 juni 1970
(foto via rosebudvintage.wordpress.com)

^

Roze Zaterdag

In Nederland hadden al in 1969 en 1970 twee kleine homodemonstraties plaatsgevonden, maar het COC wilde aanvankelijk geen grote protestoptocht zoals in de VS organiseren. Homo's waren volgens het COC gewoon normale mensen, die hun seksualiteit niet op een dergelijke demonstratieve manier zouden moeten uiten.

Pas na een koerswijziging van het COC midden jaren '70 kon de eerste Nederlandse Gay Pride plaatsvinden en wel in Amsterdam op 25 juni 1977. Deze werd georganiseerd door de Internationale Lesbische Alliantie en was met name gericht tegen de Amerikaanse antihomo-activiste Anita Bryant.

Deze eerste demonstratieve optocht trok zo'n 2000 deelnemers, die onder meer door de Leidsestraat liepen. Aanvankelijk heette dit nog de "Internationale homobevrijdings- en solidariteitsdag", maar in 1979 werd het evenement omgedoopt tot Roze Zaterdag.

De Nederlandse Gay Pride wijkt echter niet alleen door deze naam af van die in het buitenland, maar ook door het feit dat hij sinds 1981 elk jaar in een andere stad gehouden wordt. Dit omdat in de provincie de noodzaak voor homo-emancipatie groter was dan in Amsterdam.




Demonstratieve optocht tijdens de internationale homobevrijdings-
en solidariteitsdag, oftewel Roze Zaterdag,
in Amsterdam op 28 juni 1980
(foto: Collectie Spaarnestad)

^

Europride

In 1994 was de Roze Zaterdag weer terug in Amsterdam, als afsluiting van de derde editie van de EuroPride die van 15 t/m 25 juni in de hoofdstad gehouden werd. De Europride trok homo's en lesbiënnes uit heel Europa en het hoogtepunt was een grote parade, die van het Homomonument via de Marnixstraat naar het Museumplein trok. Daar was ook de slotmanifestatie, waar onder andere Boy George, Lois Lane en de Nasty Girls optraden.




Naast deelnemers te voet, reden in de parade ook 20 praalwagens mee, waaronder een oude tram met homoseksuele gemeenteraadsleden. De versierde oplegger met goudgeverfde en slechts van een rode lendedoek voorziene mannen waarmee de April en de Exit uit de Reguliersdwarsstraat meededen won een prijs.

Ook op andere wagens werden allerlei acts vertoond, maar sommige daarvan waren echter dermate seksueel expliciet, dat menigeen onder de ca. 67.000 toeschouwers er nogal door geschokt werd. Financieel werd de EuroPride een debacle: de organiserende stichting Roze Zaterdag bleef zitten met een schuld van ruim een half miljoen gulden en liet zich een maand na het festival failliet verklaren.




Deelnemers aan de optocht van de EuroPride
in Amsterdam op 25 juni 1994
(ANP PHOTO/Raymond Rutting - CC BY-NC-ND 4.0)

^

Gay Business Amsterdam

Na de EuroPride georganiseerd te hebben, bracht Amsterdam ook een bid uit om in aanmerking te komen voor de Gay Games van 1998. Om daarvoor draagvlak onder homo-ondernemers te creëeren werd door Huub Verweij, Frans Monsma en Siep de Haan vanuit de Havana in de Reguliersdwarsstraat het initiatief genomen voor een samenwerkingsverband van op homo's gerichte ondernemingen.

Dat werd de stichting Gay Business Amsterdam (GBA), die door Huub Verweij in september 1995 werd opgericht, met als doel de naam en faam van Amsterdam als homohoofdstad hoog te houden, alsmede de collegialiteit onder homo-ondernemers te bevorderen. Verweij werd ook de eerste voorzitter, maar trad in het voorjaar van 1996 al weer terug om voorzitter van Koninklijke Horeca Nederland afdeling Amsterdam te worden.

Nieuwe voorzitter werd Ernst Verhoeven, de Kooistrapachter van Downtown, April en Exit. Siep de Haan fungeerde als secretaris en Peter Kramer als penningmeester. Ondertussen waren de Gay Games aan Amsterdam toegewezen en werd op 5 november 1995 met een feest in de Exit gevierd dat over precies 1000 dagen de opening van dit homosportevenement zou plaatsvinden.




^

Amsterdam Pride

Vanuit het GBA werd vervolgens door onder meer Siep de Haan de Amsterdam Pride bedacht. Dit moest een open en spontaan homofeest worden waarbij geen onderscheid werd gemaakt tussen homo en hetero, net zoals bij de grote feesten die sinds de jaren '80 in de Reguliersdwarsstraat plaatsvonden.

Anders dan bij de Roze Zaterdag had de Amsterdam Pride geen politiek of emanciperend doel; het ging puur om het vieren van de vrijheid en de diversiteit van Amsterdam en om de stad daarmee een aantrekkelijke bestemming voor homotoeristen te laten blijven.





De Amsterdam Pride onderscheidt zich ook van veel andere Gay Prides in de wereld, doordat hij niet eind juni, maar tijdens het eerste weekend van augustus plaatsvindt - GBA-penningmeester Peter Kramer had uitgerekend dat er dan de grootste kans op zon was.*

Amsterdam Pride duurde aanvankelijk 3 dagen, met op vrijdag en zaterdag straatfeesten in de Warmoesstraat, de Halvemaansteeg, de Kerkstraat, de Paardenstraat en de Reguliersdwarsstraat, en op zondag een roze kerkdienst en het slotfeest.



Gay Pride-straatfeest rondom de Havana en de
April in de Reguliersdwarsstraat (1997)


^

Canal Parade

Voor de Amsterdam Pride werd onder meer besloten om een botenparade over de grachten te organiseren. Dit idee was al opgenomen in het bidbook voor de Gay Games uit 1992, maar werd dus al twee jaar eerder uitgevoerd.* Deze Canal Parade is sindsdien hoogtepunt en paradepaardje van de Amsterdamse Pride gebleven, die als enige ter wereld een dergelijke optocht over het water heeft.

Aan de eerste botenparade op 3 augustus 1996 deden ruim 45 boten en bootjes mee. De deelnemers moesten op wens van de politie echter wel een kuisheidsverklaring ondertekenen.* Niet alleen om taferelen zoals tijdens de EuroPride van 1994, maar ook die van de Wasteland-parties buiten bij discotheek Richter te voorkomen. Uiteraard deden vanaf het begin ook boten mee van de homozaken uit de Reguliersdwarsstraat.

> Zie de Reguliersboten in de Canal Parade




De boot van Downtown/April/Exit tijdens de Canal Parade
van de eerste Amsterdam Pride in 1996
(ANP PHOTO/Hans Steinmeier - CC BY-NC-ND 4.0)

^

Gay Games 1998

In 1998 vonden in Amsterdam de lang verwachte Gay Games plaats en vielen samen met de Gay Pride. Met ruim 14.000 atleten die aan zo'n 30 sportdisciplines deelnamen en zo'n 250.000 toeschouwers uit de hele wereld resulteerde dat in het grootste homofeest dat tot dan toe in Nederland had plaatsgevonden.

Gedurende de Gay Games was er in Amsterdam een sfeer van vrijheid en solidariteit waarbij homo's zich voor het eerst in de meerderheid voelden - een gevoel dat voor menigeen tot op heden ongeëvenaard bleef. De Gay Games werden ook gevierd met straatfeesten in de Warmoesstraat, de Halvemaansteeg en uiteraard ook in de Reguliersdwarsstraat:




Straatfeest in de Reguliers tijdens de Gay Games van 1998
(foto: Gaygam.tripod.com - Klik ter vergroting)


Successen

Naast de sportwedstrijden waren er tijdens de Gay Games onder meer een openluchtbioscoop voor homo/lesbische films op de Nieuwmarkt en een hele reeks van LHBT-gerelateerde exposities en lezingen. Tesamen met kleinere sportwedstrijden, werden ook deze culturele activiteiten voortaan een vast programma-onderdeel van de Amsterdam Pride.

Als hoogtepunt van de Pride was de botenparade dermate succesvol dat al in 1998 een maximum van 80 boten werd ingesteld. Het aantal toeschouwers steeg van 20.000 in 1996 naar zo'n 250.000 in de eerste jaren van het nieuwe millennium, waardoor dit één van de grootste publieksevenementen van de stad werd.

Ook in de Reguliersdwarsstraat bloeide het homo-uitgaansleven en culmineerde in het Gay Pride-straatfeest van 5 augustus 2000, toen de beroemde Australische popzangeres Kylie Minouge onverwacht in de straat optrad. Het werd daarmee één van de meest succesvolle straatfeesten ooit:



Het optreden van Kylie Minogue in de Reguliers-
dwarsstraat, tijdens de Gay Pride 2000
(video: MVS Gaystation)

^

Protesten

Met de Canal Parade voeren waarschijnlijk in 2001 voor het eerst boten mee waarvan een maatschappelijk en politiek statement uitging: naast bootjes van het Arabische homocafé Habibi Ana en van de joodse gemeente Beit Ha’Chidush stond op de boot van de stand-up comedians Chicks with Dicks een metershoge minaret als reactie op beledigende uitspraken van imam El Moumni eerder dat jaar.

Woordvoerder van organisator GBA was Siep de Haan, wiens kritiek op het stadsdeelbestuur tot een jaarlijks terugkerende mediarel leidde.* Zo riep hij in 2003 en 2004 op tot meer bloot en ondeugendere boten, zij het wel binnen de grenzen van het betamelijke. Dit als protest tegen de al dan niet vermeende beknellende en betuttelende regelgeving van het stadsdeel Centrum.

De steeds hogere gemeentelijke kosten voor vergunningen en reiniging zouden het voortbestaan van de Amsterdam Pride bedreigen en ook zou een verbod op regenboogvlaggen en darkrooms dreigen. Als protest tegen dat laatste was tijdens de Canal Parade van 2004 de boot van de Kooistrazaken April, Exit, Exit Café en Soho demonstratief voorzien van een "darkroom" waaruit twee enorme opblaasbare handen staken:




Boot van de Kooistrazaken April, Exit, Exit Café en Soho
tijdens de Canal Parade van 2004
(foto: www.amsterdamgaypride.nl)

^

Problemen

In 2005 ontstond opnieuw onenigheid tussen het GBA en het stadsdeel Centrum, waardoor lange tijd onzeker was of de Canal Parade door kon gaan. Organisator GBA moest tot half juni wachten op de vergunningen en kwam in financiële problemen omdat vanwege de dreiging van extremistische aanslagen 600 man beveiligingspersoneel en 500 EHBO’ers extra ingehuurd moesten worden. Louter dankzij ingrijpen van burgemeester Job Cohen konden de vergunningen nog net op tijd verstrekt worden.

Bij de voorbereiding van de tiende editie van de Amsterdam Pride in 2006 werd GBA opnieuw met dergelijke problemen geconfronteerd en zag zich toen gedwongen om op het laatste moment met de organisatie te stoppen. Het bleek dat de voorkeur van stadsdeelbestuur uitging naar een nieuwe kandidaat, de stichting ProGay.




ProGay

ProGay was een initiatief van Hugo Braakhuis, de toenmalige eigenaar van homocafé Montmartre in de Halvemaansteeg. Boegbeeld van ProGay werd echter Frank van Dalen, die t/m 2008 tevens voorzitter van COC Nederland en van 2009 t/m 2011 gemeenteraadslid voor de VVD was.

Naast de Gay Pride organiseerde ProGay van 2008 t/m 2012 ook een Pink Christmas, waarvoor in de Reguliersdwarsstraat enkele malen een Roze Kerstmarkt werd gehouden.

Van november 2010 t/m november 2012 was het kantoor van ProGay gevestigd in een historisch hoekpandje op nummer 121 in het oostelijke deel van de Reguliersdwarsstraat. Nadien verhuisde de organisatie naar een kantoorruimte aan de Korte Leidsedwarsstraat.




Het kantoor van ProGay in de Reguliersdwarsstraat (2010)
(foto: www.ProGay.nl)

^

Naam en logo

In 2007 wilde ProGay de naam van het evenement wijzigen naar "We Are - Amsterdam Pride", maar al vrij gauw werd de term 'Gay' tussen 'Amsterdam' en 'Pride' geplaatst. Dit niet alleen vanwege de herkenbaarheid en omdat in de omgang bijna iedereen van "Gay Pride" spreekt, maar ook omdat 'Amsterdam Pride' als beschermde merknaam eigendom van GBA was.

Tevens kreeg het evenement een eigen logo, bestaande uit een bloem met de silhouetten van Amsterdamse grachtenpanden als blaadjes. Het werd in opdracht van de gemeente ontworpen door het gerenommeerde designbureau VBAT en staat symbool voor "bloei, stralen, trots, jezelf kunnen zijn en coming out".




Statements en thema's

Onder leiding van Frank van Dalen werd de Amsterdam Gay Pride commerciëler: er kwamen voor het eerst boten van niet-homogerelateerde grote bedrijven en multinationals. Ook gaf hij de Pride een meer politiek karakter, waardoor sindsdien boten meevaren van politieke partijen en er bijna elk jaar boten zijn van groepen die daarmee een taboe in eigen kring doorbreken:

- 2007: Hetero's, verstandelijk gehandicapten, jongeren onder de 16
- 2008: Drie ministers, de burgemeester, politie in uniform
- 2009: Gemeenteboot, heteroseksuele jongeren
- 2010: Europaboot, Joodse boot, verstandelijk gehandicapten
- 2011: Ministerie van Defensie, hindoestanen
- 2012: Turkse boot
- 2013: Minister van Defensie, KNVB
- 2014: Marokkaanse boot
- 2015: Daklozen, vluchtelingen, overzeese rijksdelen
- 2016: EU Commissie, Marokkaanse boot, Religieboot, Togaboot, 75+boot
- 2017: Iraanse boot, zelfmoordpreventieboot, Scouting Nederland


Net als voorheen GBA, stelde ook ProGay voor elke editie van de Pride weer een thema vast, dat met name bedoeld was om tot uitbeelding gebracht te worden door de boten die deelnemen aan de Canal Parade. Zo concreet als de taboedoorbrekende boten zijn, zo abstract werden echter deze thema's:

- 2006: Rembrandt
- 2007: Music & Dance
- 2008: Religion
- 2009: Extraordinary
- 2010: Celebrate
- 2011: All Together Now
  - 2012: On The Move
- 2013: Reflect
- 2014: Listen
- 2015: Share
- 2016: Join
- 2017: This Is My Pride




Gay Pride Streetparty in de Reguliersdwarsstraat (2006)
(foto: Enrico Webers)


Bezoekersaantallen

Het aantal toeschouwers bij de Canal Parade was ondertussen gestegen tot ruim 400.000 in 2007 en in 2008 ging het al richting de 500.000, hoewel HP/De tijd op basis van een berekening een aantal van 100.000 toeschouwers bij de botenparade realistischer achtte.

Met de 500.000 toeschouwers zou de Gay Pride bijna net zo groot zijn als de Koninginnedagviering en de Uitmarkt in Amsterdam en de Dance Parade in Rotterdam. Alleen het Zomercarnaval in Rotterdam is met 900.000 bezoekers nog een flink stuk groter.

In 2010 trok de Gay Pride naar schatting zo'n 380.000 bezoekers. Naast de regen kwam dit vermoedelijk ook doordat tegelijkertijd in Keulen de Gay Games plaatsvonden. In de navolgende jaren kwamen er telkens tussen de 300.000 en 350.000 toeschouwers op dit evenement af.

De 20e Canal Parade van 2015 was duidelijk drukker dan voorgaande jaren, maar noch de gemeente noch de organisatie kwamen met bezoekersaantallen. Pas na een half jaar vermeldde de organisator terloops een getal van ruim 500.000 toeschouwers. Voor de botenparade tijdens de EuroPride in 2016 werden 560.000 bezoekers geschat.

Een onderzoek op basis van mobieletelefoongegevens liet echter zien dat deze cijfers te hoog geschat waren: in 2015 kwamen 225.000 en in 2016 zo'n 115.000 bezoekers van buiten naar het centrum van de stad, waardoor er in 2015 in totaal 435.000 en in 2016 ca. 350.000 mensen tijdens de Canal Parade aanwezig waren. Ongeveer een derde van deze extra bezoekers kwam uit Amsterdam zelf, uit het buitenland kwamen ruw geschat 15.000 mensen.*




Advertentie van de grote Regulierszaken
voor de Gay Pride van 2006


^

Slotfeest

Ter afsluiting van de Gay Pride vond traditiegetrouw op de zondag een slotfeest plaats op het plein voor de Stopera aan de Amstel. In 2011 werd dit feest verplaatst naar het ruimere Rembrandtplein, waar het sindsdien door wisselende partijen georganiseerd wordt.

In de Reguliersdwarsstraat ontstond in 2006 en 2007 's avonds ter hoogte van de toenmalige Bar ARC daarnaast nog een spontane streetdance, nadat de Red Bull Dance Hummer met DJ en grote geluidboxen muziek ten gehore ging brengen en mensen op het dak van en rondom deze wagen begonnen te dansen.

Dit optreden werd in 2007 na enige tijd en onder het nodige protest en gejoel van de omstanders, echter resoluut beëindigd door de politie:



De politie beëindigt de spontane streetdance (2007)

^

Drag King Contests

Van 2000 t/m 2003 had jaarlijks een Drag King Contest plaatsgevonden in het COC-gebouw aan de Rozenstraat. Als tegenhanger van de bekende Drag Queen wedstrijden was dit evenement bedoeld voor vrouwen die zich kleden als mannen. Dit om aandacht te vragen voor mensen die zich niet graag laten labelen als man óf vrouw.

In de week voor de Gay Pride van 2009 werd opnieuw een Drag King Contest georganiseerd, nu door de stichting King Betty, die haar naam ontleent aan coffeeshop Betty Too in de Reguliersdwarsstraat. Kandidaten uit verschillende landen presenteerden zich op een catwalk in de straat.

Omdat de vergunning niet in orde en er teveel geluidsoverlast zou zijn geweest, maakte de politie hier echter onverwacht snel een eind aan. De wedstrijd kon de daaropvolgende zondag verder gaan in de Openbare Bibliotheek (OBA). Ondanks de onderbreking was de eerste Drag King Betty Contest een dermate succes, dat hij in 2010 opnieuw gehouden werd.

> Meer foto's: Drag King Betty Contest 2009



Drag King Betty 2009
^

Reguliersdwarsstraat

In de Reguliersdwarsstraat werd Gay Pride ondertussen met twee straatfeesten gevierd: naast dat in het westelijke deel van de straat, kwam er in het oostelijke deel ook een street party in caribische sfeer, georganiseerd vanuit de Reality Bar. Hierbij traden jarenlang Surinaamse en Antilliaanse brass band als Cache, Corona, K'ribe en Master Kaseko op.

Het feest in het westelijke deel van de Reguliers werd van 2002 t/m 2006 georganiseerd vanuit Bar ARC. In 2007 werd de organisatie overgenomen door Reguliers BV (waar de Kooistrazaken April, Soho, Exit en later ook ARC onder vielen), die de praktische voorbereiding en uitvoering overliet aan Blixxem Event Support uit Den Bosch.

Het groeide in die jaren uit tot een reusachtige openluchtdisco, met podia voor DJ's en dansers en steeds grotere geluidsinstallaties. Bij alle grote gaycafés en enkele restaurants werden buitenbars opgesteld, waar tot 1.00 uur bier en andere dranken verkrijgbaar waren:




Streetparty tussen April en ARC (2006)
(foto: Pubsoho.eu)


Versobering

In de loop van 2009 kwam het horecaconcern van Sjoerd Kooistra in financiële problemen, waardoor voor het eerst sinds het begin van de Gay Pride zijn befaamde homozaken meer niet in de Canal Parade konden meevaren. Wel was er nog een boot van de net heropende nieuwe Havanna.

Ook het straatfeest was een stuk minder spectaculair dan tijdens de voorgaande Koninginnedag en eerdere Gay Prides. Er waren bijvoorbeeld geen versierde stellages, gogo-dancers of een lasershow meer, zoals in 2008 nog wel het geval was.

Begin 2010 werden vervolgens de April, de Exit en het Exit Café gesloten en in juni maakte eigenaar Sjoerd Kooistra uiteindelijk een eind aan zijn leven. Onder deze barre omstandigheden kon het straatfeest tijdens de Gay Pride alleen doorgaan omdat Heineken op het laatste moment de gehele organisatie voor zijn rekening nam:




Gay Pride street party tussen April en ARC,
gezien vanuit het Carlton Hotel (2010)
(foto: Benjamin van Es)


Nieuwe organisatoren

In 2011 en 2012 werd het straatfeest in de Reguliers, in opdracht van de rondom gelegen homo- en heterozaken, georganiseerd door Without BV uit Enschede, dat vanaf 2010 ook meermalen het grote feest op het Rembrandtplein verzorgde. In 2013 namen een reeks ondernemers de organisatie zelf ter hand, gecoördineerd vanuit de in 2011 opgerichte ondernemersvereniging voor het westelijke deel van de straat.

Daarnaast vond in 2011 ook nog een derde, wat kleiner straatfeest plaats aan het begin van de Reguliersdwarsstraat, georganiseerd door BLOC en Havana. In 2014 en 2015 was er op deze locatie opnieuw een klein feestje, dit keer vanuit de nieuwe resto-bar Snappers.




Gay Pride-feest bij de net heropende Havanna (2009)


Inperkingen

Na de ramp tijdens de Love Parade in Duisburg in juli 2010 ging ook de gemeente Amsterdam steeds strengere veiligheidseisen aan grote evenementen stellen. Als gevolg hiervan werd in 2011 het grote straatfeest in de Reguliers eerstmaals door middel van hekken afgesloten, om een maximum aantal van 4500 bezoekers niet te overschrijden. Ook de groei van de straatfeesten en losse buitentaps elders in de stad werd beperkt.

Niet veel later liet het stadsbestuur de ambitie om een Gay Capital te zijn varen, en stelde zich tevreden met het zijn van een aantrekkelijke Gay Destination. Diverse nieuwe initiatieven bleken niet van de grond te komen en ook moesten in 2012 maar liefst acht homobars in de stad hun deuren sluiten, waaronder drie in de Reguliersdwarsstraat.




Het straatfeest in de Reguliers afgesloten wegens drukte (2012)


Nieuwe initiatieven

In 2012 vormde de Canal Parade de aftrap voor de campagne om in 2018 de Gay Games na precies 20 jaar weer naar Amsterdam te halen. Dit keer kwam Amsterdam echter niet door naar de finaleronde en werden de spelen uiteindelijk aan Parijs toegewezen.

Wel geslaagd was de Pride Walk, die in 2012 voor het eerst gehouden werd. Hiermee werd, naast de politieke en maatschappelijke statements tijdens de botenparade, opnieuw een element van de "Stonewall Gay Prides" aan de Amsterdame Gay Pride toegevoegd. Met de Pride Walk wordt met name gedemonstreerd tegen anti-homogeweld in binnen- en buitenland.

Aanvankelijk eindigde de Pride Walk bij het Homomonument op de Westermarkt, maar begon op het Mercatorplein omdat in die buurt homo-emancipatie meer nodig was dan in het Centrum. Tijdens de EuroPride van 2016 ging de Pride Walk van het Vondelpark naar de Dam en in 2017 van het Homomonument naar het Vondelpark.



De Pride Walk van Mercatorplein via Jan Evertsenstraat en Rozengracht
naar het Homomonument op de Westermarkt, 30 juli 2015
(video: Peter Eijking)


Nieuw logo

Omdat het plan bestond om het bestaande "We Are"-logo, dat in 2008 voor de Gay Pride was ontworpen, voortaan te gebruiken als kenmerk voor alle gay-evenementen in Amsterdam, werd begin 2013 speciaal voor de Amsterdam Gay Pride (AGP) een nieuw logo ontworpen.

Dit werd wederom gedaan door het bureau VBAT en het ontwerp bestond uit elkaar overlappende letters A, G en P. De ronde vormen verwijzen naar de bogen van de bruggen waar de Canal Parade onderdoor vaart en de kleuren refereren enigszins aan die van de regenboogvlag:





Stichting AGP

Eind 2013 verlieten Irene Hemelaar en twee andere medewerkers ProGay om zelfstandig verder te gaan als de nieuw opgerichte stichting Amsterdam Gay Pride (AGP). Voorzitter van het bestuur werd Frits Huffnagel en de algemeen directeur werd Lucien Spee. Irene Hemelaar werd directeur LHBTI-emancipatie, maar bleef tot haar aftreden in 2016 naar buiten toe het boegbeeld van de organisatie.

De stichting AGP kreeg vervolgens van de gemeente de vergunning om de Gay Pride voor de jaren 2014 t/m 2016 te organiseren, inclusief het binnenhalen en organiseren van de EuroPride 2016.

Na een jarenlange juridische strijd kwam het in 2014 uiteindelijk tot een verzoening met de oorspronkelijke organisator GBA. De bestuursleden daarvan, Siep de Haan, Peter Kramer en Ernst Verhoeven, kregen als waardering voor hun verdiensten op 3 maart van dat jaar de Andreaspenning van de stad Amsterdam uitgereikt:




De uitreiking van de Andreaspenning met v.l.n.r. Peter Kramer,
burgemeester Van der Laan, Siep de Haan en Ernst Verhoeven
(foto: Barbara de Hosson/De Telegraaf)



Amsterdam Pride

Na de verzoening met GBA werd besloten om het evenement weer "Amsterdam Pride" te noemen. Als een van de redenen werd genoemd dat de officiële website onder de nieuwe domeinnaam www.pride.amsterdam beter vindbaar is dan de telkens wisselende domeinnamen die voorheen gebruikt werden.

Inhoudelijk zou de naamsverandering weergeven dat het evenement inmiddels voor een diversere doelgroep en niet alleen meer voor homomannen bedoeld is. Mensen uit die laatste groep zagen het weglaten van de term "Gay" echter als verlies van dezichtbaarheid waar zij jaren voor gestreden hebben.

^

EuroPride 2016

In 2016 vond de Roze Zaterdag voor het eerst sinds 1994 weer in Amsterdam plaats, waardoor voor de eerste keer sinds de oprichting van de Amsterdam Pride in 1996, beide 'Gay Prides' samenvielen. Net als toen Roze Zaterdag in 1994 in Amsterdam was, was de stad ook in 2016 uitverkoren om de titel EuroPride te voeren.

Het driedubbele evenement werd gevierd met twee weken van feesten en activiteiten. Zo waren er voor het eerst grote feesten op de Dam en werd het Europese karakter tot uitdrukking gebracht door de Oostenrijkse songfestivalwinnaar Conchita Wurst als internationaal ambassadeur. Ook was er voor de gelegenheid een logo met een Europees tintje ontworpen:





Ophef, paniek en irritatie

Tijdens de EuroPride was er in het oostelijke deel van de Reguliersdwarsstraat als gebruikelijk het Caribische straatfeest bij de Reality Bar. Voor wat betreft de andere kant van de straat had Het Parool enkele maanden eerder geschreven dat hier geen straatfeest meer zou plaatsvinden. Dit leidde tot grote ophef over de vraag of de Reguliers nog wel homostraat wilde zijn.

De ondernemersvereniging wilde echter wel degelijk aan de Pride meedoen, maar dan met een kleinschalig straatfeest, zonder podium en zonder hekken en met name voor het eigen publiek van de straat. Vanuit de gemeente werd zelfs dit echter niet toegestaan omdat de Reguliers een doelwit voor eventuele aanslagen zou kunnen zijn.

Versiering was het maximaal haalbare en zodoende kwamen er wel zoveel regenboogslingers en -ballonnen, dat in elk geval duidelijk werd dat de Reguliersdwarsstraat homostraat wil blijven. Ondanks dat er geen groot evenement was, werd de meer relaxte sfeer gewaardeerd. Uit de evaluatie van de EuroPride bleek echter dat de gemeente geïrriteerd was omdat de beveiligingskosten nu voor haar rekening zouden zijn gekomen.




EuroPride in de Reguliersdwarsstraat
(klik ter vergroting)



Pride Amsterdam

In de aanloop naar de Gay Pride van 2017, die voor het eerst officieel "Pride Amsterdam" heet, werd wederom een nieuwe huisstijl in gebruik genomen. Deze is voor de vergunningperiode van 3 jaar ontworpen door typografisch ontwerper Carsten Klein en bestaat onder meer uit grote initiaalletters en schuin geplaatste tekstbanden.

Om bij de toenemende diversiteit van de LHBTI-gemeenschap geen groepen buiten te sluiten en zoveel mogelijk inclusiviteit uit te stralen, werd de focus op nog maar één letter gelegd, namelijk de P van Pride. Als logo fungeren echter de drie andreaskruisen van de stad Amsterdam, verlopend van rood naar roze en met de naam "Pride Amsterdam".

Deze nieuwe huisstijl werd eerstmaals getoond met de boot waarmee de organisator van de Amsterdamse Pride meevoer in de Utrecht Canal Pride, die op 17 juni 2017 voor het eerst gehouden werd. Dit was een initiatief van het Utrechtse homocafé Kalff, dat in 2016 niet aan de Amsterdamse Canal Parade mocht meedoen en uit onvrede daarover toen maar een eigen botenparade organiseerde.




Boot van Pride Amsterdam tijden de Utrecht Canal Pride van 2017





^


Links


- Wikipedia: Roze Zaterdag - Amsterdam Gay Pride

- TV-reportages:
   - Twintig jaar Gay Pride: Beelden van de eerste Canal Parade
   - De zomer van 1996: de eerste Gay Pride
- COC Amsterdam: Gay Pride, toen en nu…
- Beeld en Geluid Wiki: Gay Pride
- Over het logo van de Amsterdam Gay Pride
- Medium.com: 20 years Amsterdam Gay Pride

- Huidige homepage: www.pride.amsterdam
- Vroegere homepage van ProGay: www.progay.nl
- Vroegere homepage van GBA uit 2002: www.amsterdampride.nl

- Roze Zaterdag: www.rozezaterdagen.nl
- EuroPride: www.epoa.eu

- Fotoseries: www.PartyHotShots.nl (2003-2011)

> Zie ook het Dossier Gay Pride met meer links en documenten.

^







Reguliers.net Ⓒ 2007-2014 - Disclaimer/Cookies - Contact
Reguliers.net Ⓒ 2007-2014 / Contact
.